Hoe vaak ik te horen kreeg dat ik zo stil was en mijzelf wel wat meer mocht laten zien, weet ik inmiddels niet meer. Maar het was vaak. Op de basisschool, tijdens stages en ook op de werkvloer. Ik werd naar assertiviteitstrainingen gestuurd, niet omdat ik dat zelf wilde, maar omdat mensen om mij heen dat nodig vonden. Toch hoorde ik het steeds opnieuw en begon ik te geloven dat mijn stille en rustige manier niet goed was. Ik ben niet goed genoeg.

Aanpassen om te voldoen

Om mij heen zag ik dat mensen die wel zichtbaar, luid en aanwezig waren, beloond werden. Dit waren de mensen die promoties kregen of naar voren geschoven werden bij bepaalde projecten. Dingen die ik ook allemaal wilde, maar waarvan ik ging denken dat het niet mogelijk was, als je niet luid en aanwezig was. Onbewust ben ik me gaan aanpassen. Ik dacht dat dat de enige manier was om de ambities die ik had ook waar te kunnen maken.

Dat werd een begin van hard werken. Hard werken om mijzelf een andere versie van mijzelf aan te meten. Maar ook hard werken om maar erkenning en waardering van anderen te krijgen, omdat ik het mijzelf niet kon geven. Het leek te werken, want ik maakte stappen. Zelfs terwijl anderen het nog niet in mij zagen, bleef ik geloven dat het mogelijk was. Ik verdoofde mijzelf met druk zijn, zowel op werk als privé, met als resultaat dat ik mijzelf verloor in pleasen en ver van mijn gevoel af kwam te staan.

‘’Dit was misschien wat werkte voor anderen, maar ik ga hieraan onderdoor.’’

Afzetten

Ik besloot dat het anders moest. Terwijl de meeste jongeren na hun studie op reis gingen, kreeg ik die behoefte pas op mijn 27^e. Ik stopte met werken en vertrok voor 6 maanden naar het buitenland. De zes maanden werden 1,5 jaar. Ik weet nog hoe ik op een strand in Australië mijzelf de vraag stelde: wie ben ik eigenlijk als ik niet werk? En wie beoordeelt mij nu of ik succesvol ben of niet? Ik kwam tot de conclusie dat ik dacht alleen succesvol te zijn als ik hard werk. Ik had moeite om oké te zijn met de – voor de buitenwereld – minder succesvolle dingen die ik daar in Australië deed, namelijk werk ver onder mijn opleidingsniveau en niet minimaal 8 uur per dag werken.

De reis bleef dus niet bij mooie bestemmingen in Azië en Australië. Aan de andere kant van de wereld kwam er letterlijk ruimte voor een reis naar binnen en voor het loskomen van hoe ik dacht dat het hoorde. Ik liet los wie ik dacht te moeten zijn en leerde mijzelf echt kennen.

Het extraverte ideaal

Ondanks dat ik al veel over mijzelf geleerd had, was het het boek Stil van Susan Cain wat ervoor zorgde dat alle puzzelstukjes op zijn plek vielen. Ik las over het extraverte ideaal, een wereld die luid, oppervlakkig en resultaatgericht is. En ik was juist wat stiller, hield van diepgang en veel meer gericht op de mens. Het boek vertelde precies waar ik zo tegenaan had geschopt. Het gaf woorden aan iets wat ik altijd gevoeld heb, maar niet kon verwoorden. Ik was helemaal niet te stil of te gevoelig, het was de wereld om mij heen die heel veel van mij vroeg. Dat was een belangrijk besef.

‘’Er is niets mis met mij, ik ben gewoon een gevoelige introvert in een extraverte wereld.’’

Daarna volgde een pad van zelfacceptatie. Ik zag introversie eigenlijk altijd als iets ergs. Als iets wat je niet mocht zijn. Erachter komen dat je introvert bent, is dan aan de ene kant een fijn inzicht, maar ik vond er ook van alles van. Toch lukte het me stap voor stap om te accepteren wie ik ben. Ik zag mijn rust eindelijk als kracht. Ik begreep opeens waarom mensen altijd tegen mij zeiden: ‘’Bij jou kan ik gewoon zijn’’. Mijn rustige aard was dus zo slecht nog niet?! Het lukte mij veel meer om mijn kneuterigheid te omarmen en om oké te zijn met een zaterdagavond op de bank met de kaarsjes aan, een kop thee, een stuk chocola en een boek, in plaats van hossend in een kroeg.

Leven volgens je eigen voorwaarden

Vanuit dat besef besloot ik mijn leven anders in te richten. Ik realiseerde me dat ik niet meer wilde leven naar het extraverte ideaal. Dat succesvol zijn niet zit in voldoen, maar juist in de afstemming met jezelf. Dus heb ik losgelaten wie ik dacht te moeten zijn en voorzie mijzelf van wat ik nodig heb.

‘’Er is niets zo fijn als wakker worden als de wereld nog stil is, dan buiten te wandelen in de natuur of binnen in stilte te zijn met yoga en meditatie. Dat is mijn moment van thuiskomen bij mijzelf.’’

Zo is het eerst uur in de ochtend van mij, probeer ik te leven volgens mijn vrouwelijke cylcus en plan ik voldoende rustmomenten voor mijzelf in de natuur. Dat is niet onderhandelbaar. En soms ook heb ik het nodig om er op uit te trekken, maar nee, niet meer 5 dagen in de week op een druk kantoor zitten. Dat werkt niet voor mij. Ik wil vrijheid hebben en zo veel mogelijk mijn eigen agenda kunnen indelen. Meebewegen met dat waar ik op dat moment behoefte aan heb. Gelukkig kan ik dat als ondernemer zelf goed inrichten.

Het is soms paradoxaal vind ik: grote dromen hebben en ondertussen heel kneuterig zijn. Ik ben namelijk nog steeds ambitieus, dat is niet opeens weg. Ik heb de behoefte om bij te dragen en impact te maken. Introvert zijn betekent niet dat je je klein moet houden, maar dat je groot mag worden op je eigen manier. Ik leerde dat ik ook impact kon hebben, zonder schreeuwerig te zijn. Juist door authentiek te zijn.

Jezelf zijn

Vanuit mijn eigen pad is mijn missie ontstaan: introverte vrouwen laten inzien dat ze goed zijn zoals ze zijn en dat ze zich niet hoeven aan te passen om te voldoen aan de verwachtingen. Ik geloof namelijk dat de oplossing niet zit in nog een assertiviteitstraining volgen omdat een ander wil dat je verandert, maar juist in meer jezelf zijn en te ontwikkelen waar je zelf mee aan de slag wil. Zodat je dichter bij je authentieke zelf komt en deze (intro)versie van jezelf laat zien. Niet alleen thuis en bij je vrienden en familie, maar ook op de werkvloer. Want kun jij daar ook helemaal jezelf zijn?

Ik wil je aansporen om ook te zien dat introversie geen beperking is maar juist een kracht. Om juist de introverte kant in jezelf te omarmen, want er zit zoveel potentie in. Juist als je volledig jezelf durft te zijn. Of zoals ik altijd zeg:

Know yourself, love yourself, be yourself… and be quietly bold.